fbpx

Aflevering 7 – INTERVIEW – Kevin de Kroon – De Kroon Facilitaire Diensten

Het gesprek

00:00:05
Gerhard: Welkom bij de Groeivoer podcast. Mijn naam is Gerhard te Velde. Met de groei van podcasts wil ik inspireren om te groeien als mens en als ondernemer. Want als jij groeit, groeit alles in je leven. In de Groeivoer podcasts kun je luisteren naar interviews met ondernemers die mij geïnspireerd hebben. En ik deel ook mijn eigen inzichten. In deze aflevering van de Groeivoer podcast praat ik met Kevin De Kroon eigenaar van facilitair dienstverlener De Kroon uit Utrecht. De Kroon werd 78 jaar geleden opgericht door de opa van Kevin, die schilder was en die na het schilderen altijd de ramen lapte. En van het één kwam het ander en zo richtte de opa van Kevin een glazenwassers- en schoonmaakbedrijf op. Dit bedrijf werd vervolgens door de vader van Kevin en andere familieleden steeds groter gemaakt. Inmiddels werken er honderden mensen bij het bedrijf en doet de Kroon behalve aan schoonmaak nog veel meer andere werkzaamheden. Zij leveren bijvoorbeeld beveiligingsdiensten, cateringdiensten, receptiediensten. Ze doen het groenonderhoud, maar ze leveren ook raambekleding. Een veelzijdig bedrijf dus dat in heel Nederland actief is. En ik sprak met Kevin die nu de directeur-eigenaar is. Kevin kwam zelf op 30 jarige leeftijd in charge. Het was een tijd waarin Kevin 80 uur of meer werkte, alle netwerkborrels afliep die er waren en daarnaast ook nog een actief leven buiten het werk had. Hij deed aan autoracen, stond op de lange latten, hij deed aan voetbal. Kevin werkte kei en keihard en uiteindelijk veel te hard. Dit zorgde ervoor dat Kevin met een burnout thuis kwam te zitten. Ik denk dat voor ondernemers een burnout altijd op de loer ligt. En dus vond ik het boeiend om hier ook iets langer bij stil te staan. Je hoort in dit interview meer over hoe het er aan toegaat in een familiebedrijf. En je hoort hoe Kevin de periode van zijn burnout beleeft heeft en wat hij deed om er weer bovenop te komen. Stripboeken verzamelingen opkopen bijvoorbeeld, urenlang op de grasmaaier zitten, maar ook een legendarische motortrip door de United States. Heel veel luisterplezier met dit interview met Kevin de Kroon. Kevin, superleuk dat ik bij jou te gast ben en met je mag praten. Hoe gaat het met jou?

00:02:36
Kevin: Goedemorgen op de maandag. Nou, het gaat goed.

00:02:41
Gerhard: Het is maandagochtend. Kun je vertellen waar we zijn op deze mooie maandagochtend?

00:02:43
Kevin: Jazeker. Je op het hoofdkantoor van De Kroon facilitaire diensten in het Utrechtse. We zijn op de plek waar het 78 jaar geleden begonnen is. Waar het wellicht ook nog 78 jaar doorgaat als moederbedrijf derde generatie De Kroon aan het roer. Ja, nou ja.

00:03:06
Gerhard: We zien hier hele mooie portretten hangen. Is dat ook familie van jou?

00:03:06
Kevin: Nee. Dat is toevallig. Dat is schoonfamiliespul. Dat heeft bij mij thuis gehangen. Nadat het van de muur af ging, heeft het ergens anders gelegen. Toen kwam er een stel tieners langs en toen werd het beschadigd. Toen had ik zoiets van ja, als ik het thuis laat liggen met allerlei tieners in huis, dan is de kans dat het meer beschadigd aanwezig. Dus ik heb het laten restaureren en in mijn nieuwe kantoren gehangen waar we nu zitten. Maar rechts achter je hangt mijn opa en dat is The Founder als het ware. En ja, daar hangen de tweede en de derde generatie. Je ziet mezelf met wat meer haar. Dus het is ook al wat langer geleden. En mijn ouders.

00:03:44
Gerhard: Wat kun je over je grootvader vertellen?

00:03:47
Kevin: De Kroon, oorspronkelijk een Friese familie, die in Friesland altijd ondernemers zijn geweest. Een paar honderd jaar, dus het is echt wel altijd iedereen in die familie is altijd zelfstandig geweest, laat ik het zo zeggen. In allerlei branches zover ik weet. Zelfs ook in de horecabranche. Maar mijn overgrootvader, die had een bouwbedrijf. Ook van generatie op generatie in Friesland. Die is in de crisisjaren van de vorige eeuw failliet gegaan. Toen is de familie naar de grote stad getrokken, dus van het Friese platteland naar Utrecht. Hier in Utrecht, nou mijn grootvader zal tiener plus geweest. Ja die is hier als schilder aan de gang gegaan, iets wat hij kon. Ja, mijn oma tegenkomen en een leven gestart. En vanuit het schilderwerk net voor de oorlog. Hij deed ook al ramen zemen, dat hoorde bij het schilderwerk. Je schildert kozijnen, je maakt daarna de ramen schoon. Zover het verhaal mij bekend is, verteld is en overgeleverd is, is dat voor de oorlog de vraag naar schilderwerk, verbouwingen en alles wat daarmee te maken heeft, sterk afnam. En hij had inmiddels ook drie, vier kinderen. En toen is die gaan zemen. Toen is die echt ramen schoon gaan maken. Maar hij deed er ook wat markies onderhoud bij. Dus zonwering. Want ja, hij stond aan de gevel en die dingen die gingen vroeger ’s winters naar binnen en dan werd het geschilderd, want hout he, houten producten met linnen doek.

00:05:19
Gerhard: Want je hebt ook een bedrijf in zonwering dus.

00:05:19
Kevin: Ja. Binnen de groep hebben we een bedrijf voor zonwering. En dat doet mijn broer op het ogenblik. Dat is echt de zonweringsman. Dat is ook een punt, van waar ben je nou goed in en waarin niet? En wat hebben de mensen nodig? De mensen hebben niet alleen een gezicht nodig of een inspirerende leider, maar vooral iemand die weet waar het over gaat. Waar ze ook het ei kwijt kunnen en die coachend mensen kan verbeteren, processen kan betere resultaten kan verbeteren, kwaliteit verbeteren, noem maar op. Maar daarvandaan is feitelijk het bedrijf zoals we dat nu kennen begonnen. Officiële oprichtingsjaar 1940. De eerste, misschien de eerste twintig jaar gewoon als glazenwasserij, misschien schoonmaken van wat trappenhuizen erbij. We hebben nog steeds wat locaties waar we denk ik al 70 jaar schoonmaken waar ik ook nog heb schoongemaakt in mijn jeugd. Waar mijn kinderen nog niet schoonmaken, want die laat ik vooral wat meer op school zitten dan mijn generatie meegekregen heeft. Uiteindelijk kwamen er elf kinderen in het gezin van mijn opa en oma. En waarbij er natuurlijk allerlei kinderen in het bedrijf aan het werk waren. En daarnaast naar een opleiding of naar een opleiding in het bedrijf kwamen of niet. Dus niet iedereen kwam in het bedrijf, maar er kwamen wat mensen wel in het bedrijf, waaronder mijn vader op vrij jonge leeftijd.

00:06:42
Gerhard: Hoe oud was je vader toen hij in de zaak ging?

00:06:46
Kevin: Mijn vader was 14.

00:06:49
Gerhard: Hoe oud was jij?

00:06:50
Kevin: Ik ben op mijn veertiende begonnen met officieel vakantiewerk. En ik ben letterlijk opgegroeid in de auto en op de werkvloer, want ik vond het… Mijn moeder die deed op gegeven moment controles, waar we het net over gehad hebben.

00:07:03
Gerhard: Schoonmaakcontroles.

00:07:05
Kevin: Schoonmaakcontroles, begeleiding. Andere tijden, andere markt. Bedrijven die begonnen op tien vierkante meter, die groeide zo hard, dat wer op gegeven moment 1000 vierkante meter en 10.000 vierkante meter, meerdere vestigingen. In die tijd deed mijn moeder vooral de start van de echte schoonmaakactiviteiten, dus niet zijnde trappenhuis, maar bedrijfsmatige schoonmaak. Die heb ik dus ook nog meegemaakt als kind. Daar ben ik echt in opgegroeid. Ik vond het altijd zielig dat mijn moeder, met name na een dag werken, ook ’s avonds nog eens op pad moest om richting de medewerkers te gaan. En als kind, als kleinkind, dus zeker vanaf mijn tweede, derde, vierde, ging ik ’s avonds ook mee. Soms moest ik in de auto blijven zitten en ook heel vaak zat de hond erbij. Dan zat ik samen met de hond in de auto. Maar nog vaker werd ik dan meegenomen naar kantoor en ik werd ergens achter een bureau neergezet met een vel papier en een stift. Ga maar kleuren en tekenen en een half uur later werd ik weer opgehaald. En an gingen we naar de volgende klus. En zo groei je er in op.

00:08:02
Gerhard: En de kleine Kevin? Wat voor jongetje was dat?

00:08:06
Kevin: Een vrolijk jongetje. Ja vrolijk en een clown. Zo zie ik mijn jeugd ook. Goeie omstandigheden, opgegroeid letterlijk overal denk ik. Niet op één locatie, want het bedrijf zat in Utrecht, ouders altijd aan het werk, kinderen dus ook mee. Niet alleen ik, maar ik zie ook mijn neefjes en nichtjes, daar was dat ook zo. Nou, school bij wijze van spreken in Maarssen, woonachtig in Tienhoven. En uiteindelijk ook in het bedrijf aan het werk. Dus met name schoolvakanties. Te klein om alleen thuis te laten, maar ook geen oppas hebben, nou dan ging je mee. En dan werd ik ook vaak, als jochie van 8 9, mocht ik mee met de uitvoerende medewerkers. Van nou, neem Kevin maar mee, want er is er 1 ziek, neem Kevin maar mee, dan (inaudible) of wat dan ook …

00:08:51
Gerhard: Mocht je lekker aan de slag.

00:08:51
Kevin: … en het is nooit een verplichting geweest. Het is iets wat er zo in zat bij mij. Want ik vond het wel leuk. Ik heb ook heel lang, heel lang tot vrij recent, heb ik ook altijd veel al… moest ik een postzegel plakken, als het nuttig was, dan vond ik het leuk. Vanuit mijn ziekte en herstel maak je dat op een gegeven moment wel mee dat je dat je denkt: hee maar waarom vind ik het niet meer leuk? dat stuurt je ook wel weer om het doen van andere dingen.

00:09:18
Gerhard: Kun je nog herinneren het eerste moment waarop je het niet meer leuk vond? Een voorbeeld uit die periode.

00:09:26
Kevin: Ik ben echt… ik ben opgegroeid in een hecht familiebedrijf waar er op een gegeven moment toch wel wat scheurtjes kwamen in de onderlinge verhoudingen. Vanaf dat moment, ja ik ben er 1 van verantwoordelijkheid. Waar een ander het liet liggen, ging ik het oppakken. Ik had nooit officieel promotie gehad of gekregen of wat dan ook. Ik heb het genomen, dus dat typeert mijn persoonlijkheid ook. Toen had ik op vrij jonge leeftijd, ik denk op 26-jarige leeftijd, had ik echt wel de hele organisatie op mijn rug liggen. Je bent jong, je hebt energie, je weet niet beter je vindt het leuk. Je vindt het vooral leuk. Al doende leer je. Dus vanaf dat moment heb ik eigenlijk ook voor mezelf te weinig begeleiding gehad. Meer alles meemaken, met goede en slechte dingen hoor, dus met vallen en opstaan letterlijk. En op 30-jarige leeftijd had ik het bedrijf overgenomen, omdat er een broeiering plaatsvond tussen wat familieleden en met name tussen de aandeelhouders die er op dat moment in zaten.

00:10:22
Gerhard: Dat waren dan ooms en tantes?

00:10:23
Kevin: In dit geval waren dat mijn ouders en een oom en tante. Maar daarin zit natuurlijk ook nog heel veel familie die er wat van vindt, en op verschillende functies en betrokkenheid, dus er komt heel veel emotie bij. Het zijn echt zware jaren geweest. En niet alleen voor de betrokkene vanaf het officiële deel, ook op het emotionele deel. Het zo ervaar ik het ook. Niet alleen van nou, ik moet in 1 keer het werk doen van 4 man, die er niet meer zijn. Plus nog eens de andere, je eigen dingen, maar dat ging ook privé door natuurlijk. Je was 24 uur per dag was je bezig met alleen maar negativiteit. En uiteindelijk, dat slurpt zich door in allerlei processen en binnen al die processen worden keuzes gemaakt. En dat heeft er uiteindelijk in geresulteert dat ik eind 2002, formeel begin 2003, het toenmalige bedrijf overnam. Dan ben je 29, 30. We hebben echt in drie weken tijd een deal moeten regelen, waarbij het over miljoenen gaat qua waarde en belangen en noem maar op.

00:11:22
Gerhard: Van wie kocht jij het bedrijf dan over?

00:11:24
Kevin: Uiteindelijk kocht ik het bedrijf van mijn ouders over. Maar die moesten eerst de familie uitkopen. En in diezelfde handeling nam ik het bedrijf over. En dat had puur te maken… mijn drijfveer zat toendertijd niet zozeer in: het bedrijf, en dat ga ik voortzetten en noem maar op, alswel over de mensen en collega’s in het bedrijf, die dan ook vaak tweede of derde generatie waren en met hart en ziel zich elke dag inzetten. Mijn drijfveer is vanaf dat moment ook geweest van: A, voor mijn ouders, uiteraard ons gezin. Maar met name ook voor de mensen die wij in het bedrijf hadden lopen. En ik was jong en ik vond alles nog leuk. En ik had dromen, want ik nam toendertijd drie bedrijven over, drie branche. En inmiddels doen wij zes, zeven branches. Dus ik ben daarna gaan ondernemen.

00:12:12
Gerhard: Werd er toen nog geld verdiend in de schoonmaak?

00:12:15
Kevin: Jazeker. Dat was nog in de periode dat, vooral op de wijze waarop wij werkten, … Je kon twee kanten op. Je kon heel erg groeien, dat je vooral naar kwantiteit toe moest, wellicht waarde creëren in de markt. Maar er is bij ons altijd gestuurd op gezond werken, je bent als ondernemer 24 uur per dag bezig. Zit in je bloed, zit je DNA, dus werk-privé bestaat al niet. Dus er is altijd gestuurd op continuïteit en rentabiliteit. Dat laatste zie je dat het steeds moeilijker werd. Dan kom je weer terug op: Hoe meer de politiek zich bemoeit met het bedrijfsleven. En dat heb je in die jaren vooral gezien, het naar pappen en nathouden ging. Wellicht zijn we allemaal verwend. We hebben alle luxe. We klagen allemaal, maar we hebben allemaal ongekende luxe. Dat vergeten we wel eens. Maar er moet ook betaald worden. Dat houdt in dat als ik boven in de bomen ongekende luxe ken, de consument ergens anders mijn rekening betaalt en vice versa. Ik betaal ook voor degene die onderin die die boom zit Dus dat is heel mooi, maar je moet wel een verband houden. Je moet wel weten waar wordt geld verdiend? Waar liggen de belangen? Hoeveel geld moet je verdienen om het leuk te hebben? Dus dat zijn ook allemaal dingen waar ik mee bezig ben geweest. En niet in die periode. Want ja, je handelde op het gegeven van wat je wist en wat je kon. En de rest maakte je mee, en daar vond je wat van.

00:13:39
Gerhard: Wie waren jouw leermeesters in het bedrijf?

00:13:39
Kevin: Eerst mijn oom.

00:13:40
Gerhard: Wat heb je van je oom geleerd?

00:13:40
Kevin: Van hem heb ik met name het schoonmaakvak geleerd en daaromheen het toezichtvak. Dus wellicht het hele operationele deel van met name de schoonmaak en de reiniging alles wat erbij zit. Van mijn ouders heb ik, met name van mijn vader zeker het ondernemen. Mijn moeder was ook heel ondernemend maar die moest helaas vroegtijdig stoppen wegens gezondheidsproblemen. Mijn vader die een stapje terug deed omdat mijn moeder niet goed was. Dus waar je normaal gesproken wellicht nog een jaar of vijf, zes, zeven onder begeleiding door had moeten groeien, is dat bij mij in één keer door omstandigheden gekapt. En was het meer van, nou ja, zoeken het maar uit. En iedereen was ook gewoon op dat moment emotioneel lam geslagen. Je komt uit een proces wat tweeënhalf jaar geduurd heeft, maar al een hele aanloop heeft gehad natuurlijk. Ik was die jonge hond die dan dat opzij kon zetten en dan ga ik die kar trekken. Vervolgens trek je in je eentje een kar waar een mannetje of tien, twaalf op zit. En die zegt van, nou ik vind het wel prima dat Kev die kar trekt. Ik zie het wel. Daar ben ik te veel aan voorbij gelopen. Ik heb teveel op mijn schouders genomen. Ik ben te lang doorgaan. Ik heb daarin dus feitelijk, achteraf gezien, in mijn slechtste jaren qua gezondheid heb ik het meeste gedaan. Bedrijven begonnen, samenwerkingen gezocht, ingezet op groei. Waarom doen we het alleen in de regio Utrecht? Want we hebben heel veel relaties. Die vragen regelmatig kunnen jullie dit? kunnen jullie dat? Dan zeggen we nee, omdat het zogenaamd te ver-van-je-bed-show is. Waarom zeggen we in godsnaam nee? We hebben mobiele telefoons inmiddels, we hebben laptops (inaudible) dus het mobiele werk dat kwam steeds meer. Toen zijn we gaan verbreden in geografische lijnen als het ware. Maar in de tussentijd ook verbreed in dienstverlening. Dat was een en-enverhaal. Achteraf gezien had ik dat gewoon niet moeten doen.

00:15:25
Gerhard: Heb je ook een les voor ondernemers die nu luisteren op dat punt?

00:15:25
Kevin: Focussen. Hou je focus. Bij ons is altijd, laten we zeggen de successen van een bedrijf, binnen een groep, financieren vaak de start van een ander bedrijf. Maar je hebt constant de focus nodig.

00:15:40
Gerhard: Hoe pak je dat aan? Want ik denk dat heel veel ondernemers weten dat ze moeten focussen. Dat zeggen mensen ook vaak. Hoe maak je dat concreet?

00:15:48
Kevin: Het zijn een beetje mode woorden. Maar je leert ook. Ik wil dingen terugbrengen naar het begin, gewoon zoals het was en zoals het gezond was voor iedereen die ermee bezig was. Maar ook vooral vanuit jezelf en dat je dingen doet waar je ook zicht op blijft hebben. Ik had vroeger had ik, bij wijze van spreken, gemiddeld per dag zeker honderd, misschien wel meer, taken. Er kwam elke dag bij. Een dag vrij kostte mij gewoon… Het was geen dag vrij, maar gewoon een dag erbij. Zo werkt dat. Omdat je gewoon te veel deed, wil, noem het op. Maar feitelijk, vooral in de dienstverlening, je bent afhankelijk van de mensen die het voor je moeten doen. Als je daar je zicht op kwijtraakt, je contacten. Ik liep heel ver voor die groep, voor die troep uit. En dan keek je af en toe naar achter, en dan zag je er wel een paar nog lopen. Dan denk je ‘oh, ik ben nog in zicht dus het zal wel goed gaan.’ Als je het vroeg, komt er: ‘oh maak je geen zorgen, komt wel goed.’ Maar er komt een moment, dan ben je ze kwijt. Dan zijn ze jou kwijt, en dan gaan ze weer terugvallen naar oude gewoontes. En jij denkt dat ze inmiddels alweer nog steeds doen wat ze wat ze moeten doen. En uiteindelijk weet niemand meer hoe dingen lopen. Dan wijk je ook daarin af van je primaire processen en kom je meer op de secundaire processen uit, dat je daar op gaat sturen. Van: als de lijnen maar gevolgd worden en als de processen maar gevolgd worden. Maar het gaat niet meer over hetgeen wat je doet. Waar je dus feitelijk het geld mee moet verdienen.

00:17:16
Gerhard: Dan kom je nog verder van de bedoeling.

00:17:17
Kevin: Ja. Ja. Dan komen er momenten. En die heb ik in 2013-14 gehad. Dat ik dacht van: waar zijn we nu mee bezig? Ik kan wel alles willen, maar feitelijk blijkt dus dat de organisatie niet alles aankan. Dan zag je ook dat mensen in de stress kwamen en weet ik het allemaal. En in de tussentijd was je zelf ook aan het afbranden. In de jaren dat ik al half aan het ziek worden was. Je krijgt allerlei signalen, maar die negeer je. Maar je sport. Je werkt. Maar je drinkt en rookt.

00:17:47
Gerhard: Dus je ging hard op alle terreinen.

00:17:50
Kevin: Ja, hard op alle terreinen. En dan zie je dat uiteindelijk die hele balans is. Ik riep thuis wel eens van: joh, ik ben jaloers op mensen die, bij wijze van spreken, een modelspoorbaan op zolder hebben, het werk doen, thuiskomen, hap eten naar binnen gooien, en dan vervolgens een uurtje of twee machinistje gaan spelen en helemaal zen worden. Ook daarin gewoon een conclusie moeten trekken. Ik vind alles leuk. Ik wil ook alles doen. Een mooi voorbeeld: ik heb een hele tijd heb ik de Volkswagen (inaudible) Cup gedaan met wat mensen. Dat waren races, autoraces minimaal 4 en maximaal 24 uur met anderen. Ze kregen mij die auto gewoon niet in. Niet omdat ik dat racen niet leuk vond, maar omdat ik eigenlijk al zo moe was, dat ik wist: ik moet nu wat doen wat uitput, letterlijk uitput.

00:18:38
Gerhard: Dat komt niet goed.

00:18:38
Kevin: Dat komt niet goed. Dus het is het lichaam wat toen al aan het protesteren was, met de geest die dusdanig sterk is, vooral in mijn geval, van: ‘hoppakee, aan de kant, we gaan het doen.’ Maar het naar een circuit toe, het feitelijk trainen, racen en hetgeen waar het het zwaarst mee had, was na de race naar huis. Het was omdat je al wist dat je zo verrot moe werd, dat je denkt, ja dan moet ik ook nog weer in een auto naar huis. Of een uur, of drie uur, of vier uur.

00:19:06
Gerhard: Dat was eigenlijk al te veel dan.

00:19:07
Kevin: Eigenlijk al veel te veel. Maar daardoor ben je dus wel letterlijk je reserves aan het verbranden geweest. Dan heb je het over iets wat je leuk vindt. En als we het over balans, zoek ontspanning, zoek een hobby. Doe dingen die je leuk vindt naast de dingen die je moet doen. Want we hebben allemaal dingen die we moeten doen, maar houd het in balans. Dat racen was op dat moment niet een balans. Ik deed ook nog voetbal, ik deed skiien drie vier keer per jaar, dus fysiek qua beweging kreeg ik zat. Maar daaromheen was ik knalhard aan het werk en ’s avonds liep ik netwerkborrels af. Zelf ben ik met name gestopt in het gezelligheidsdeel. De energie die je hebt, dat klinkt heel zweverig maar geloof me, ik heb echt een les betaald, die die wil ik besteden aan dat echt belangrijk is.

00:19:50
Gerhard: Wat is dat?

00:19:51
Kevin: Dat is mijn gezin. Mijn eigen persoon en mijn gezin. En daarnaast mijn verantwoordelijkheid als zijnde eigenaar-directeur van De Kroon. In de tussentijd, had vond ik wél leuk. Ik had al vanaf 2010 mijn motorrijbewijs gehaald om een keer met wat maten een mooie motortrip te doen. Dus we hebben vorig jaar, we zijn met 7, man waarvan 5 maten en 2 maten van maten, zijn we in Amerika geweest. Hebben we twee weken op een motor, een Harly-Davidson rondgereden.

00:20:25
Gerhard: Wat vet. Vond je het zelf ook vet? (inaudible) wat het een moetje?

00:20:26
Kevin: Nou nee. Feitelijk was het een moetje. Het was eenmaal handig, want ik zeg ja, we plannen dat in. En ik had even niet nagedacht van: oh mijn vrouw is zwanger dus er komt een baby aan. Laat ik het zo zeggen. Dus het moment waarin wij gingen, dan was het kind er al, zogezegd. Inmiddels al een half jaar oud. Maar je hebt er nog een van anderhalf naast lopen. En mijn vrouw is ook ondernemer, dus die is ook druk. Ik had er niet bij stilgestaan.

00:20:57
Gerhard: Je lacht erom, maar eigenlijk was het niet leuk.

00:20:59
Kevin: Nee, dus ik zat wel in de shit. Ik ben daar bezig geweest, dat is logisch, ik moet kiezen voor mijn gezin. Ik wil niet dat daar iets ontstaat doordat ik iets ga doen wat ik wellicht leuk vind. Dat wist ik ook niet, want ik had amper motorgereden na 2010. Maar drie dagen later zit ik in een vliegtuig naar Las Vegas, want dan gaan we en twee weken moet ik op zo’n motor zitten en dat heb ik nog nooit gedaan. Ik had dus ook door mijn ziekte en vermoeidheid dus ook niet de meters kunnen maken in Nederland. Dus ik ging daar naartoe en ik had echt zoiets van nou, stel dat het niet gaat. In principe met die gast die die reis organiseerde, die zei van we rijden met een auto, dus gaat het echt niet, dan zetten we die motor op die aanhanger en ga jij lekker in die auto zitten. Maar ik zal je vertellen: het is het beste wat ik ooit gedaan heb.

00:21:43
Gerhard: Nee joh, vertel.

00:21:43
Kevin: Je zit gewoon. We reden per dag 3-4 honderd kilometer, dus totaal hebben we drie of vierduizend kilometer, ik denk tegen de vierduizend kilometer gereden. Arrive and drive. Dus volledig georganiseerd. Je stapt ’s morgens, het enige wat ik vroeg, niet waar ga ik naartoe, want dat wisten we hadden een programmaatje, maar dat interesseerde me helemaal niks. Ik vroeg alleen maar wat voor weer gaan we krijgen? Want daar kleedde je je op. En voor de rest was het van joh, stap op die motor, starten, en ik rij achter je aan. En echt elke dag. Bizar. Ik was ook nog nooit in de Verenigde Staten geweest, maar elke dag was het wederom een filmdecor. Het was echt ongelooflijk, qua natuur, qua cultuur. Dus ja, dan zit je op je motor en dan heb je toch… Je rijdt een uur, anderhalf uur, en dan stop je weer ergens, en of je gaat even wat doen of je neemt gewoon even een pauze. Je lult even bij over hetgeen wat je gezien hebt met je maten.

00:22:31
Gerhard: Wat zie je bijvoorbeeld?

00:22:33
Kevin: Vooral natuur. Wij hebben gekozen voor de natuur route, want je kan er 100 kanten op en wil je… de meest bekendste is natuurlijk Route 66. Wij hebben gekozen voor de natuurroute dus veel natuurparken maar daar kom je ook bij Grand Canyon, Monument Valley. Dat zijn natuurlijk de wat bekendere dingen, maar je wordt echt overweldigd. Op een gegeven moment reden we, met vooral lange stukken waren klote, want dan was je echt op de snelweg. Soms had je stukken snelweg, dat is rechttoe rechtaan, dus je nek gaat pijn doen alles gaat zeer doen. En die gast die blijft maar doorrijden. En dan zit je wel eens te zwaaien van even stoppen en even de benen strekken.Maar (inaudible) ook zo’n programmaatje dus dat is ook een beetje aan het rammen. En dan zit je in een groep met twee of drie mensen die bij wijze van spreken 20 duizend kilometer per jaar op een motor reden. Maar ook mensen zoals mij die vanaf het moment dat ze het rijbewijs hebben nog geen honderd kilometer gereden hebben. Maar op een gegeven moment reden we echt in de woestijn. Dus dan is het 38, 39 graden. En dan een lange weg. Om je heen alleen maar zand en je ziet dan nog net de cowboys en indianen niet rijden, want die verwacht je dan gewoon. Het is gewoon een filmdecor waar je in zit en je ziet dan ook zo’n lange weg voor je. Dat is ongekend, want dat zien we hier niet. Dan zit je ook echt van de A tot Z heb je een zicht, bij wijze van spreken van 30 40 kilometer voor je. En er omheen dus het filmdecor en we hebben stukken gehad, dat je in elke bocht zat je met je bek open zo mooi. En dan af en toe even kunstmatig een foto’tje nemen tijdens rijden of tijdens stoppen.

00:24:05
Gerhard: Je krijgt het niet op de foto.

00:24:05
Kevin: Je krijgt hem er niet op. Ik had elke dag mijn vrouw aan de telefoon en: ja hoe is het? Waar zijn jullie? ik zeg: ik het idee dat ik in een film rij, alleen ik mis de cowboys letterlijk de cowboys en indianen. Maar het grootste voordeel wat ik ervan heb genoten, is dat A die vermoeidheid. Je ziet het als je iets doet wat ontspant, dat de vermoeidheid meevalt, omdat je het leuk vindt. En je zat gewoon een uur anderhalf uur. Elke keer zit je alleen met die motor weliswaar en je rijdt achter iemand aan, en je rijdt tussen mensen in, in de mooiste omgeving die ik tot nu toe gezien heb. Verstand op nul. En ik heb echt elk dossiertje had ik, wat ik zakelijk en privé had, heb ik dus in die twee weken tijd, …

00:24:48
Gerhard: Geprocessed.

00:24:49
Kevin: Heb ik gewoon er doorheen laten lopen, ik ben aan het nadenken geweest en ik heb, denk ik het belangrijkste voor mij, ik heb beslissingen genomen. Ik zeg het ook tegen mensen als je echt wat wilt doen, moet je zoiets doen.

00:25:03
Gerhard: Ga je komend jaar een motortrip maken?

00:25:03
Kevin: Ik ben weer begonnen, omdat we natuurlijk ook… Allerlei dingen gingen goed, maar ook allerlei dingen gingen fout. Ik merkte ook gewoon, ik voelde dat ik nodig was, ik had op die motor beslissingen genomen. Ik ben begin dit jaar weer officieel begonnen, tussendoor…

00:25:15
Gerhard: Gefeliciteerd.

00:25:15
Kevin: Dankjewel. En waarbij ik de laatste drie vier maanden, omdat je weer in control komt, als je er langer uit ben duurt het lang ook weer lang voordat je er in bent. Plus in tweeënhalf jaar tijd is er natuurlijk ook veel veranderd. En ik ben weer in control. Dan merk je dat je je weer beter gaat voelen, alleen je doet het wel op de gezonde manier. Dus ik, één of twee afspraken per dag. Hooguit. En niet meer 8.

00:25:35
Gerhard: Je kent je grenzen beter?

00:25:35
Kevin: Ik ken zeker mijn grenzen, maar ik geef het met name ook goed aan, waardoor ook het verwachtingspatroon bij anderen aangepast is. Dus dat ik ook door het afpellen van drukte, ook taken en verantwoordelijkheden, dat ik nu ook zie dat ik nu meer tijd heb voor mijn collega’s om meer als adviseur ze bij te staan. Maar dat heb ik dus ook geleerd vanuit de vermoeidheid, omdat je gewoon niet kon. In het begin, dat moet je leren, dan zeg je ja. En dan ben je ergens of je maakt wat mee, en dan denk je: dat is niks, of ik voel me klote of ik, in mijn geval had ik gewoon drie vier vijf dagen nodig om bij te komen. Dat ik echt helemaal niks kon. Maar dat moet ik niet willen.

00:26:15
Gerhard: Het is het niet waard.

00:26:16
Kevin: Het is het niet waard. Ik probeer, op dit ogenblik probeer ik het ondanks alle verantwoordelijkheid, zakelijk en privé, probeer ik het zo goed mogelijk voor mezelf te managen. Maar voor eigenbehoud, voor zelfbescherming ben ik ook aan het zorgen dat ik mijn prikkels zoveel mogelijk aan het wegnemen ben, en me wat meer focussen op dingen die ik ook zelf leuk vind. We hadden het net over het motorrijden.

00:26:39
Gerhard: Kev, sorry, maar dat moet je elk jaar gaan doen. Je hebt de middelen. Je hebt iets ontdekt dat je echt super vet vindt. Hier kan je zelfs een verdienmodel aan hangen. Je gaat weet ik veel wat, met 5 ondernemers… (inaudible)

00:26:48
Kevin: Wat dat betreft is het top hoor.

00:26:48
Gerhard: En dan ga je praten met elkaar, want al die gasten hebben hetzelfde probleem. Te veel stress, te veel opties. Te veel bagage, weet ik veel wat. Maar juist precies wat jij gedaan hebt, daar zijn veel ondernemers, die daar heel veel aan zullen hebben.

00:27:05
Kevin: Ja, die dat ook veel doen. Wat jij zegt is wel leuk. Je spreekt mensen van: we hebben een golftripje of een voetbalwedstrijd. Waar resulteert dat in? Gezelligheid en deels sportiviteit, maar ook vooral veel drank. Je ziet met dat rijden zie je dat die drank…

00:27:20
Gerhard: Dat werkt gewoon niet.

00:27:20
Kevin: Dat is wel beperkt. Gewoon gezellig. Dus in 1 keer wordt het heel anders. We hebben nu wel… We doen ook in Spanje het één en ander. En mijn ouders wonen daar half, dus onder het mom van: eigenlijk moeten we jaarlijks wat doen, want het is alleen voor mezelf al goed jaar. Je hoeft niet elk jaar voor heel veel geld zo’n trip te maken. Dat moet je wel doen om de zoveel jaar. En het is ook echt mijn bedoeling. Al is het alleen maar om even helemaal volledig (inaudible). We kunnen ook zeggen van: nou ja, we gaan dat doen een weekje in Spanje. Want dat moet ik eerlijk zeggen dat op het moment dat in Spanje je de binnenlanden in gaat dan, Europa is geweldig.

00:27:54
Gerhard: Als je dit gaat doen dan ga ik een keer mee.

00:27:55
Kevin: Ja is goed.

00:27:55
Gerhard: Ik heb nog geen motorrijbewijs, maar dat staat op het lijstje. Binnen tien jaar ga ik een keer mee.

00:28:00
Kevin: En waarom Spanje? omdat je dan en het weer is goed. De binnenlanden van Spanje zijn heel onbekend bij het Nederlandse publiek. Briljant mooi, briljant mooi. Ik kwam er zelf ook al dertig jaar voordat ik een keer een bergkam overging in een andere wereld terechtkwam, dat ik dacht van wauw. De wegen zijn de beste van Europa. Ook betaald door Europa trouwens. In principe de beste van Europa. Het is relatief dichtbij huis. Dus je kan het redelijk low budget doen. Het leven is daar goedkoper. Hoe verder je van het toerisme af bent hoe goedkoper het zeker wordt. En het landschap is dusdanig mooi dat je werkelijk met je bek open gaat rijden. Mensen zijn super vriendelijk. Het is gewoon Europees. Ik heb eraan zitten denken om die oude motor die ik hier heb, in Spanje neer te gaan zetten. Maar dat hoeft niet, want de zelfde oude motoren koop je daar weer. Ik moet wel zeggen dat door het weer hebben van een jong gezin, dat soort zaken natuurlijk ook weer moeilijker te plannen zijn.

00:28:52
Gerhard: Dus dan moet je nog veel bewuster kiezen. Dan kan je niet afwachten tot het gebeurt. Dan moet je echt zelf zeggen: oke, dit ga ik nu doen, dan en dan zet ik het in de agenda.

00:29:00
Kevin: Ja. En tot voor een paar maanden geleden kon ik dat nog niet doen, omdat ik met heel erge vermoeidheid te maken had. Dus toen heb ik echt lopen tobben en worstelen met dat soort zaken, dus die balans zoeken. Ik heb werk, ik heb verantwoordelijkheden. Er liggen wat nare dossiers, daar moet je doorheen. Je hebt thuis jongere kinderen, een gezin, met twee ondernemers. Daarnaast heb ik ook nog eens de handicap dat ik een redelijk grote tuin heb, die ook onderhoud nodig heeft.

00:29:29
Gerhard: Gelukkig heb je een bedrijf in groen onderhoud.

00:29:29
Kevin: Maar dit is te veel groen voor het bedrijf. Maar ik vind het zelf ook heel leuk. Maar de rode draad in de afgelopen drie jaar was gewoon die vermoeidheid. Een van de belangrijkste dingen die ik inmiddels geleerd heb, is dat het ook wel eens goed is om niks te doen. Dat ik dan ook niemand in de weg zit, maar vooral mezelf niet. Dus ga plat, pak een boek. Ik heb een…, dat is wel een leuke. Je zit thuis, je moet niks, je mag niks. Je mag van alles, maar het moet vooral niet echt belastend zijn. Ik moest op zoek naar hobby’s, toen ben ik terug gegaan naar mijn jeugd. Wat vond ik vroeger nou leuk? Stripboeken lezen. Een vriendje van mij, zijn ouders, die hadden alle stripboeken die ooit gemaakt waren in de wereld. Die hadden ze verzameld. Ik zat drie vier dagen in de week. En omdat mijn ouders veel werkten, bleef ik ook vaak slapen. Ik vond het geweldig, want ik ging naar bed met een stripboek en ik stond op met een stripboek. En in de pauzes zat ik met een stripboek. Dus toen ben ik op internet gaan kijken. Waar vind ik die stripboeken. Ik had een lijstje gemaakt van wat vind ik nou leuk om te lezen. Toen kwam ik op marktplaats uit. Toen werden allemaal individueel werden er boekjes aangeboden. Maar ik was helemaal niet bekend met Marktplaats. Dus op een gegeven moment kijk ik, nou duurt wel lang zeg. Dan moet je losse stripboeken kopen. Sturen ze op of je haalt op. Toen kwam ik een knop tegen dat je ook collecties in kon drukken. In 1 keer ging er een hele andere wereld open van complete collecties. In die periode ben ik allemaal stripboekcollecties aan het opkopen geweest van mensen die om wat voor reden dan ook ervan af moesten. Allen het onderhandelen was al leuk. De redenen van de mensen die je hoorde was leerzaam.

00:31:01
Gerhard: Heb je een voorbeeld?

00:31:02
Kevin: Het mooiste voorbeeld, een collectie Suske en Wiske boeken. Dat zijn voor de meesten de bekendste stripboeken. Iedereen heeft ze wel wel gelezen in het verleden. Die werden bij zwijze van spreke van A tot Z, de complete collectie werd aangeboden voor gemiddeld 900 euro, 1000 euro. Maar er zijn ook collecties bij die misschien wat minder speciale uitgave en… maar er werd nog steeds 5-600 euro voor gevraagd. Ik had een keer zo’n bod gebracht uitgebracht op een collectie. Dat blijft staan in je geschiedenis en dat zie je. Er werd ook niet op geboden. Op een gegeven moment vanuit het niets, krijg je een berichtje van: nou joh luister, ik accepteer je bod. Leuk. Prima, waar moet ik heen? dus ergens bij Arnhem. Dus alleen dat vond ik al leuk. Ik ben heel Nederland doorgereden.

00:31:53
Gerhard: Met de auto weliswaar.

00:31:54
Kevin: Ik had ook een Jaguar XKR gekocht in Silverstone uitvoering. Een beest van een auto. Het was ook een hobby om in dat ding te rijden.

00:32:03
Gerhard: Lekker overdwars over de rotonde.

00:32:03
Kevin: Ja geweldig, geweldig. Vooral als je die sportknop indrukt. Maar ik kom daar in Arnhem. Ik parkeer voor een uitvaartorganisatie. Dus ik denk, zit ik hier wel goed? Aanbellen. Mensen doen open. Ik zeg ik kom voor die Marktplaats collectie stripboeken. Dan zit je goed. Ja dat is een collega van ons, die woont hierboven. Die man gaat dus weg. Die zat te vertellen van: ‘Ik ga met pensioen en ik ga wonen in Indonesië, maar ik kan die boeken niet meenemen.’ Die stond eigenlijk met tranen in zijn ogen te vertellen. Dus ik al van: ‘ja joh, pak je toch, neem je mee.’ Zijn hele leven had hij die dus opgebouwd, die collectie. Van jongsaf aan en hij was inmiddels in de zestig. Met allemaal speciale dingetjes erbij. Ik weet niet meer wat ik wat ik geboden had hoor. Het zal rond de 200, 250 euro geweest zijn. Ik hoorde het verhaal aan en ik had zoiets van, ik kan niet veel voor je doen. Want het is ook een beetje, de één zijn dood, de anders zijn brood. Jij moet er vanaf, ik wil het hebben. Maar ik leef met je mee. Want hij kon het echt niet meenemen. Hij zei: ‘Ik ga een heel ander leven leiden, ik wil ze niet meenemen. Omdat ik ze dan zie verpulveren tot aan mijn dood. Dus aan de ene kant heel triest dat ik daar een collectie wegkaap, want zo zie ik het. Maar dan kwam ik gewoon op plekken, waar ik meerdere van dit soort dingen had. Gewoon geweldig. Het hebben van die boeken dat was voor mij dus echt iets van nou, ik ga lekker op mijn gemakje stripboeken lezen. En dat heb ik ook gedaan. Maar uiteindelijk, ja. We hebben gewoon een jong gezin thuis. Als ze op school zitten of op een kinderdagverblijf wat dan ook. Die momenten probeer ik wel eens te pakken om te spijbelen. Dat ik dan zeg: ik ga ’s morgens wat doen. Dan ga ik ’s middags naar huis. Dan ben ik altijd mobiel bereikbaar en volg mijn e-mailen, dan ga ik vooral grasmaaien. Dan ga ik de dingen doen die ik leuk vind. Of dus op zo’n motor zitten. Dus het afpellen van hobby’s en bezit tot datgene wat je daadwerkelijk leuk vindt en energie van krijgt. En dan ook zorgen dat je de omstandigheden creëert dat je er gebruik van kan maken.

00:34:03
Gerhard: Geloof jij dat je het zelf creeert?

00:34:04
Kevin: Deels ja deels. Zeker.

00:34:05
Gerhard: Grotendeels, of een klein deel ervan?

00:34:08
Kevin: Het nadeel is, dat heb ik ervaren, dat je als ondernemer kan je niet met alle respect ziek zijn en herstellen. Je kan niet los van je bedrijf. Het bedrijf is altijd, heeft je altijd nodig. Voor het tekenen van documenten, jaarverslagen. Je zit er altijd aan gebonden. Dat houdt ook in dat je… Ik riep wel eens, hoe gaat het op de zaak? dat mensen zeiden: ‘ik weet het niet, zolang mijn salaris betaald wordt zal het wel goed zijn.’ Feitelijk, je zegt het met een glimlach op je gezicht, maar het voelt natuurlijk niet lekker. Je hebt altijd in control gezeten. En je weet niet helemaal wat er gebeurt. Plus de informatie die je krijgt is natuurlijk ook gescand. Je hoort en ziet niet alles wat er zich afspeelt. Je krijgt vaak alleen de mooie berichten, terwijl ook minder mooie berichten waren. Die heb ik volledig gemist daardoor. Dat is ook één van de redenen dat ik dit jaar weer begonnen ben. Ik zou wat anders gaan doen wel binnen het bedrijf, maar ik ben ook écht geschrokken van bepaalde zaken zoals die gegaan waren en de resultaten daarvan. Ik ben tot voor zeker een maand, anderhalve maand geleden ben ik daar ook mee bezig geweest.

00:35:11
Gerhard: Ik hoor toch wel de nieuwe Kevin praten.

00:35:12
Kevin: Zeker.

00:35:13
Gerhard: Gefeliciteerd.

00:35:14
Kevin: Dankjewel.

00:35:15
Gerhard: Voelt ook zo?

00:35:16
Kevin: Het voelt ook zo. Er zijn heel veel minpunten voor mijn afwezigheid. Helaas. Maar voor mij als persoon… er is niks beters geweest voor mij als persoon dus uiteindelijk ook wellicht als leider van onze troepen, dat ik eruit ben geweest. Ik ben echt niet een ander persoon geworden, maar ik ben gewoon meer in balans gekomen. Ik denk dat ik een betere leider en vooral een beter ondernemer ben. Op dit ogenblik moet ik ook zeggen dat we weer rustig.. – bloed kruipt waar het niet gaan kan – dus dat ik dat ik weer rustig mijn ideeënboekje aan al het openen ben, die ik altijd bij hou. En daar weer ga kijken naar een nieuwe zakelijke dingetjes, zonder te veel weg te lopen van de kern hier. Want dat deed ik in het verleden fout. Dan denk je van: alles geregeld, iedereen doet z’n ding, er wordt goede winst gemaakt. Continuïteit gegarandeerd. Ik ga wat anders doen. Probleem wat je wat je hebt in mijn geval, je moet het zo zien, ik ben nu 45, over drie weken word ik 46. Het ligt eraan hoe je het ziet, maar vanaf mijn geboorte ben ik actief in dit bedrijf en ik heb me ook altijd laten leiden door het bedrijf. Familie verantwoordelijkheid in het bedrijf maar ook daarna als eigenaar of wat dan ook. In creativiteit kan je jezelf… Ik doe…, je moet soms dingen doen of ik heb heel lang dingen gedaan die niet bij jou horen. Dus ik ben altijd onrustig geweest aan de achterkant. Ik wil ook doen waar ik goed in ben. Ik zou professioneel bij de marine gaan, maar doordat mijn moeder ziek werd in de jaren 90, de economie is booming, dat mijn vader uiteindelijk zei van: ‘ja jongen, je kan niet weg.’ Terwijl het wel de bedoeling was dat ik wat anders ging doen. Op avontuur, letterlijk. Maar uiteindelijk het lot had wat anders in petto. Ik heb daar natuurlijk, ook in jeugdige naïviteit, gekozen voor de verantwoordelijkheid in het familiebedrijf. Daarna ben ik al ondernemer geweest om ook vooral te zorgen voor familie, maar ook mijn ouders, en iedereen die eromheen hing. En nu moet ik, misschien niet het juiste woord, maar gevoelsmatig een beetje ‘verhufteren’. Omdat ik in eerste intstantie aan mezelf moet denken en mijn gezin. En daardoor kan ik nog steeds goed zijn voor de mensen om me heen. Maar first things first. Dat heb ik nooit gedaan. En dan moet ik ook eerlijk zeggen, je had het over over de financiën voor geld of wat dan ook. Ja ik heb… mijn drijfveer is altijd te weinig gelegen om het feit van geld en luxe en allerlei andere dingen. Dan kom ik helemaal niks te kort hoor. Maar niet van: ‘joh. Ik maak van een euro 2 en van 2 euro 4 euro en dan verdubbelen. Dat is nooit mijn intentie geweest. Ik ben altijd aan het beheren geweest in het familiebedrijf. Maar daardoor mezelf ook wel vergeten. Daar kom je dan achter. Én in de crisis, en doordat je uitvalt je afhankelijk wordt van anderen op financieel vlak. Maar ook gaat nadenken: ‘Oké’ vanuit herstel: ‘Wat prikkelt mij? Dan merk je ook dat je door een bepaalde levensstijl, -wijze, huisvesting, dat je wel heel veel prikkels om je heen hebt. En die je gecreëerd hebt. Vroeger had ik bij wijze van spreken een (inaudible). Ik had vijf auto’s voor de deur staan. Daar waar je dagelijks zakelijk in rijdt, waar je privé mee rijdt, en waar je ook geen zakelijke kilometers, maakt, alleen privé kilometers maakte. Dat was dan ook wel een leuke auto. Hoeft niet nieuw te zijn, maar het moet wel een bijzonder ding zijn. Dan heb je nog een hobby auto erbij staan. Een Jaguar of wat dan ook. Wat alleen maar mooi was om naar te kijken. Dus laat staan rijden, dat is weer een andere ander avontuur. En tegelijkertijd dus ook de stress had door tijdgebrek: ‘Ja wanneer moet ik het doen?’ Maar het bezit, het hebben van dat bezit. Dat geeft dus dusdanige prikkels af dat je onrustig wordt, omdat het tijd kost. Maar feitelijk gaat het erom dat je uiteindelijk… Uiteindelijk heb ik er best wel wat discussie over, hoe wij met z’n allen zijn weer op gericht. Het is ook heel normaal om te groeien. We moeten groeien in ons werk, we moeten groeien in onze interesses, We moeten groeien in onze persoonlijkheid, we moeten financieel groeien. We willen groter wonen, groter rijden. Het geeft allemaal stress. En stress kan ook wel goed zijn, hoor. Het is goed dat daar een bepaalde balans in gevonden wordt. Alleen uiteindelijk bouw je dus heel veel bezit op, dus prikkels. Mijn ervaring is van: breng het gewoon weer terug naar een normaal niveau. Dan ga je ook merken dat de prikkel niet meer komt te zitten in meer inkomen genereren. Maar feitelijk gewoon wat je ook zakelijk altijd zou moeten doen. Dat vergeten we ook wel eens. Zorg dat je kosten laag blijven. En dat je daarin gewoon rust gaat vinden. Hoef je niet de tering naar de nering te zetten, maar zorg wel dat je de druk op je leven vermindert. Je ziet jonge mensen tegenwoordig. Je hoeft geen ondernemer meer te zijn om heel druk te zijn. Je hebt ook onze carrieretijgers, die worden goed beloond. Bonussen… die brengen 4-5 dagen in de week kinderen naar kinderdagverblijven. Want: ‘ik moet vooral carrieretijger zijn en daarnaast ben ik ook nog een persoon, dus ik moet nog met mijn vrienden, vriendinnen op stap. Gezinstechnisch aandacht nodig, voor 3-4 keer per jaar op vakantie. Ik moet nog sporten, maar mijn kinderen moeten ook sporten. Dus je wordt geleefd. En het hoeft helemaal niet. Wij hebben bewust 2 jonge kinderen, maar niet om ze…, we zijn dan ondernemer, maar niet om ze naar een kinderdagverblijf te brengen. Wel: we kunnen blijven werken, of wel of niet kunnen blijven doen wat we wat we moeten doen, maar ook dus tijd en energie in de kinderen kunnen dauwen, zonder dat je dat doet op je laatste restje ’s avonds en in het weekend… Daar hebben we wel in keuzes gemaakt. Die leven we na. En daarin zijn we allebei heel flexibel naar elkaar toe. Niet van: ‘bekijk het, het is mijn dag, of het is jouw dag, of jouw middag/ochtend. Mijn vrouw is advocaat. Die heeft toevallig nu 2 of 3 weken achter elkaar heel veel zittingen gehad. En dan ook overal. Dus niet alleen in het Utrechtse, in Assen, in Rotterdam, Den Haag en Arnhem, weet ik het allemaal. Op dagen dat ze dat ze normaliter een dagdeel of wat dan ook, met de kinderen is. Dan schuiven we gewoon. Voor mij is het nu makkelijker, omdat ik dus veel minder afspraken, hoef ik veel minder te schuiven, maar ik schuif wel. Dus als ik een afspraak heb met iemand en er wordt flexibiliteit gevraagd vanuit de gezinssituatie, dan (inaudible) in 95 procent van de gevallen verschuif ik mijn afspraak.

00:41:31
Gerhard: Dus je stelt prioriteiten.

00:41:32
Kevin: Dat deed ik vroeder nooit. Maar dat kon ook niet, omdat ik te veel had. En nu, nou is het gewoon een bewuste keuze. Het kan. Wat staat er in mijn agenda, wat eventueel bloedspoed heeft? Nou, niks. Wat gebeurt er wat eventueel bloedspoed heeft? Niks. Dus ik zit veel rustiger te werken. En dan nu weer de kriebels van het ondernemen krijgen, maar meer vanuit de gezonde situatie. Ik ben al weer met twee drie projectjes bezig om op te zetten, maar het hoeft niet morgen. Dus ook die druk is er uit. Weet je wel. Ik doe dingen structureel. Mijn agenda is gewoon echt volledig in control. Ik creëer daarin, in ieder geval in mijn hoofd, ook ruimte voor omstandigheden zoals die dagelijks voorkomen. Ik plan dus projectmatig in, dan bijvoorbeeld: maandag heb ik geen afspraken. Gerhard komt langs, gezellig. Achter een microfoon.

00:42:33
Gerhard: Even lekker podcasten.

00:42:34
Kevin: Even podcasten. Ik heb ook uitgelegd wat het is. Helemaal geweldig. En ik ga straks gewoon, ik ga kijken waar ik energie, feitelijk energie in heb. Nou we lopen al weer naar de middag toe. Dan ga ik geen hele zware kost nemen. Zo simpel is dat.

00:42:54
Gerhard: Even een snackie, maar geen grote dossiers.

00:42:55
Kevin: Dus, dan ga ik kijken: wat heb ik aan snackies liggen. Ook bijvoorbeeld de dag van morgen voorbereiden. Maar dat heb ik nog nooit gedaan. Vallen is helemaal niet erg. Het weer op kunnen staan is een luxe. Af en toe geholpen worden. Daar moet je blij mee zijn.

00:43:08
Gerhard: Waar ben je het meest dankbaar voor?

00:43:09
Kevin: Ik heb zoveel dingen om dankbaar voor te zijn.

00:43:11
Kevin: Mijn grootste goed, mijn grootste plus die ik heb ervaren, – en dat klinkt heel raar – is toch dat herstel. Die tweeëneenhalf jaar. En dan gaat het niet om de tijd maar om de tijd die ik herstellende ben geweest, wat ik geleerd heb. En dan niet: hoe ben ik zen? Hoe maak ik mijn spieren los? Weet ik het allemaal. Maar met name hoe voorkom ik hartkloppingen? Wie ben ik? Met name het Wie ben ik?-verhaal. Dat ik mezelf weer deels gevonden heb en nog steeds, maar nog steeds wel voldoende overhoud om uit te vinden. Dat houdt je ook aan de gang. En toch, één van de echt leukere dingen is toch dat borreltje en dat etentje met die gasten van de basisschool, waarin je duidelijk ziet, bespreekt met elkaar, dat je in wezen nog dezelfde bent. Wanneer ga je naar de basisschool – vroeger lagere school – dan ben je 12 ofzo, denk ik, 12-13. En daarna vorm je, iedereen waaiert uit. Terwijl je wel vanaf de peuterschool met elkaar bent opgetrokken. Heel apart dat je dan ook contact verliest. Nu zijn die tijden toen, waren wat anders dan nu. Nu heb je mobiel of app, of weet ik veel wat wat. Of je bent gelinkt met allerlei andere dingen. Dat had je toen ook niet. Dus uit het oog was uit het hart. Maar in het oog is weer in het hart. En dan echt concluderen can: nou luister, jij bent nog steeds de koele, jij de stoere, van jou weten we het niet maar jij hebt ook een functie in die groep. En jij bent de clown. En dat herkennen bij elkaar zonder dat je al te veel bespreekt, besproken hebt of zo, is het gewoon zo terug in die tijd. Dan zie je ook, dan hebben ze allemaal foto’s. Dan komt er van alles langs, van die oude schoolfoto’s. En dan herken je feitelijk weer het kind in jezelf.

00:44:54
Gerhard: Dat was hem alweer, het interview met Kevin de Kroon. Tot zover deze aflevering. Ik dat je er iets moois uitgehaald hebt. Dat dit interview jou ook inspireert. Of dat er gedachten bij je zijn opgekomen die jou verder helpen. Natuurlijk kan je de ideeën die je op deze podcast gehoord hebt ook gebruiken om andere mensen verder te helpen. Als je het leuk vindt om mij te volgen via Instagram, Facebook, LinkedIn, natuurlijk. En als je deze podcast leuk vindt, laat even een beoordeling achter. Je maakt dan ook meteen kans op een gratis exemplaar van mijn zakkompas voor een bruisend leven. Dit is een inspiratie boekje dat ik zelf gemaakt heb en dat je ook kan bestellen via bol.com. Als je op Bol.com zoekt op ‘zakkompas’, dan kom je het tegen. Zakkompas is één woord. Maar je kan het ook gewoon gratis downloaden via mijn website: gerhardtevelde.nl. Tot zover deze aflevering. Tot een volgende keer.

Gerhard

Gerhard

Ik ben Gerhard te Velde, ondernemer, podcastmaker en groeiexpert. Mijn missie: ondernemers en bedrijven helpen groeien. Groeien in omzet, werkgebied en winstgevendheid. Maar ook groei in impact, vrije tijd en werkplezier.

Laat een reactie achter

Blijf op de hoogte

Click edit button to change this text. Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit

Meer afleveringen